“I placem Miso moj, placem pred strancima…”
Marina T.

После повеќе од една година, денес не можам да ги видам твоите очи, нити начинот на кој твоите образи се поткреваат- нудејќи насмевка и сништа; после повеќе од една година- ги замрзнувам своите спомени, колку да го преживеам секое едно денес кое ќе дојде утре. А знам дека ќе дојдат и други години, ќе дојдат и други луѓе со други насмевки; исто како што знам дека со милениуми очите ќе ми бидат црвени од солзи. Додека дланките неподносливо ми треперат, во студот на сопствениот допир се обидувам да ја најдам твојата потрага по нашите сништа; затоа денот ми почнува сред некое доцно пладне некаде, во некој друг свет или друг живот, додека во некое безредие солзите ми се слеваат, миејќи ги сеќавањата од моето лице. А никогаш не ме болела љубов…

Оди си Софија во София

Гледам секоја будала пишува и раскажува што се случило пред неколку години. Па си викам ај и јас. Обично луѓето во овој момент кажуваат нешто за некој гол тип Асан ,мислам беше и некои турци. Но, поради тоа што не се сеќавам што беше тоа и која е поврзаноста со следново што ќе ви го разкажам нема да го споментам.

Беше пролет 1996, тогаш се случуваа оние студентско-средношколски протести за кој сеуште повремено се прави муабет. И како што беше она за Асан и Турците( кое до пред 2 минути мислев дека нема да има врска со расказаното) таму и Стефус. Отидов првиот ден да видам што се случува. И беше фино, тон народ луѓе на секаде како некој хипи фестивал. Луѓето се бунеа поради тоа што имало квота за Шиптари на факултет. Мене таа работа ич не ми се допаѓаше. Некој само поради тоа што е Шиптар или што ти ја знам што да го примат без партиципација а, мене или некој друг не.  Дефинитивно, тоа е неправда, дискриминација и тотално срање и вреди да се буни човек за тоа си реков.

Следниот ден се собравме повеќе луѓе кај еден другар дома и решивме ќе одиме на протести. И добро…ама предходниот некој од организаторите рекоа дека е добро да направиме некакви транспаренти за да има повеќе смисла протестот и да бидат појасни барањата што сакаме. Проблемот беше што само онака, без ништо се шетаа луѓето.  Така да ние решивме да направиме наш транспарент. Но, што да напишеме на него беше прашањето. Имаше некои идеи, но некако беше се во врска со тогашната министерката за образование кој се викаше Софија, презимето не и го памтам точно Тодоровска или Николовска беше. И некој рече: Софија оди си! друг: Софија оди у Пичку Матер и речиси и да решивме да биде последното т.е. она со у пичку Матер ама некако беше превулгарно. А се сеќавам нешто рекоа и тие организаторите нешто покреативно да биде. И мене ми текна да напишеме: Оди си Софија во Софија!. Најверојатно инспирацијата дојде од таму што бев пред некоја недела во Софија да си купам некои ефтини работи. И за да биде уште поинтересно ја напишаваме втората Софија со буквата ЈА она како Р латиница ама обратно како во огледало, го има во некои азбуки руската, бугарската итн. Поентат на тоа ЈА беше да биде поафтентично и покул и да не се меша кое е личното име на човекот а, кое е името на градот. Идејата на сите им се допадна. И правивме еден мал транспарент со тој текст. Се работеше за корица од некој блок или некаков картон со димензи едвам на А3 лист (50х50 сантиметри) кој беше залепен со салотејп на една тенка даска со должина од  100-150 сантиметри. Значи, крајно едноставна и мала работа.

И отидовме на протестите со транспарентот Софија оди си во Софија. Цел ден се маткавме во него во толпата. Имаше тон народ, речиси на сите што го видеа им се допадна. Генерално им беше смешен и забавен. Следниот ден повторно ние со него. И така си се маткам шеткаме и доаѓа еден тип и го читаа и вели-Аха Овој е тој покажувајќи накај транспарентот. Типот си оди. И после 2-3 минути доаѓа со Филип Петровски, главниот организатор на протестите.

Филип го гледа транспарентот кој во тој момент јас го држев. И ми вика

-Зошто си го напишал ова?

Викам- Што му фали?

Филип- Зошто ги мешаш Бугарите?

Јас- Исто се како Шиптарите – Во тој момент имаше изразито анти-шиптарска атмосвера. Јас лично не ги мразев Шиптарите и немав никакви негативни емоции кон нив исто мислење го имав за бугарите(додуше сега од како ги запознав Шеки, Бира, Тото и компани имам многу полош и целосно негативно мислење за нив). Причината поради која бев таму беше законот за дискриминација на студентите.

На тоа Филип Петровски ми вели: Не треба сега да ги мешаш Бугарите.  Дојде ми го змеа и искина транспарентот. Јас се накурчив ама не премногу зошто ми беше гајле за транспарентот беше бајги лошо направавен и мал.

Но на тоа- Не треба сега да ги мешаш Бугарите- Јас му возвраќам – Така е, прво да ги средиме Шиптарите а после Бугарите.

Филип само ме погледна во очи, си сврте грб и веднаш исчезна во толпата.

Мил мој Марк!

Ова е моето последно писмо до тебе, бидејќи го откажувам оној живот кој живееше во твоите очи, надевајќи се дека сонцето кое изгрева над хоризонтот носи прекрасни дни, а не тмурни остатоци од вчера. Премногу пати пробав да ти објаснам дека мојата душа не може да живее меѓу прангии и во златни кафези, дека моето денес го чека само она утре кое носи насмевки и дека со тебе заборавив да се смеам, барем понекогаш. Кога сега погледнувам кон оној живот кој го одживеавме, сфаќам дека од тебе ми останаа само непотребни бори околу очите и простор без прозорци- а отсекогаш имав потреба од доза свеж воздух, барем пред очите, а никогаш во своите прегратки.

И денес измислувам дожд; се надевам дека ветрот после долго време ќе донесе добри гласови.

Мој мил Марк, не ја наоѓам вината во себе нити за една солза која ја поделивме- освен за оние кои ги предизвикав јас; меѓутоа, белилото од моите зеници ме научи дека ни солзите не се за секого, како што не се ни насмевките.

Во ова последно писмо ти ги оставам твоите спомени, бидејќи не земам од тебе ништо, како што ни ти не зеде ништо од мене освен она време. И за крај, се надевам дека ќе ги паметам само убавите нешта.

Добра ноќ, мил мој Марк!

Ме праша:

Зошто магиите кратко траат?

И реков:

Магијо моја,

ако траеш долго, по што ќе те помнам?

Најубавите сни секогаш ги прекинува

ѕвонењето на будилникот во пет наутро.

Ubav den, prepoln so sonce vo ovaa moja bolnicko – poetska soba. Den koj oznacuva tri nedeli otkako sum tuka. Spored predviduvanjata na lekarite, vece trebase da pocnam da se potsetuvam na nekoi raboti od moeto minato. Megjutoa, mojot mozok ne misli taka. Se uste mi se cini kako nikogas vo zivotot da ne mi se slucuvalo nisto. Na nisto ne mozam da se setam. Dali porano sum imal od ljubov neprospieni noci, dali so nekoja devojka sme bile zaneseni kako neposlusni deca, dali vo mojot zivot imalo provodi, ljubovni pisma, pesni i cvetovi ili pak tepacki, bekstva od doma i slicno.

Ovoj soncev den bi sakal da me ogree radosen zrak, nasmean, za da ja rastera temninata na minatoto. No eve, se uste na nisto ne se secavam. Taka, sobiram energija, barem samo za denes, za da im se nasmeam na site sto gi srecavam, na site bolni i tazni ovde, da im prenesam malku toplina, zasto taa na site ni e potrebna.

Se iznagledav tuka razni slucai, slusnav za razni sudbini, vidov neocekuvani raboti. Na primer edna devojka sto morase da go klocne  sekoj kamen na koj sto ce naide, eden student sto mora da dopre sekoe drvo i sekoja bandera pokraj koja pominuva ili pak edno vojnice sto go donesoa paralizirano, so nepodvizna desna raka. Interesno, site ispituvanja pokazuvale deka nema nikakva pricina za da bide paraliziran. Podocna so pomos na hipnoza, se razresi misterijata.

Momceto vo pubertetot bilo zateknato od strana na majkata kako masturbira. Ovoj traumatski nastan, nabrzo bil potisnat vo nesvesnoto na momceto, dlaboko vo negovata glava, zaklucen tamu kako da e zaboraven. Megjutoa pri prviot kontakt na momceto so puska vo vojskata, se javila asocijacija na maski polov organ i se aktivirale mehanizmi vo psihata za da go vratat nastanot vo secavanjeto. Bidejci se uste toj nastan ne  e ubav za da covek se secava na nego, psihata se brani. Ja izbegnuva nezgodnata asocijacija taka sto pravi da rakata se paralizira kako ne bi cepkala puska, koja bi asocirala na maski polov organ.

Vidov lugje koi zboruvaa bez prekin i smisla, nepovrzano. Lugje koi postojano se smeat, lugje koi so denovi ne se pomrdnuvaat od edno mesto. Ne daj boze, vidov lugje bez volja da ja spustat rakata ako im ja podignes. Ja ostavaat taka so casovi i casovi. Vidov nezgodni, izbuvlivi tipovi, spremni da se stepaat samo ako gi poglednes. Mi se cini kako da sum ve}e polovina psihijatar, nekoe si malo psihijatarce, koe razbirka izvesni raboti i da priznam deka ovaa profesija me zainteresira. Mozebi toa e taka zatoa sto i jas nekomu sum interesen. A i navistina ne e seedno da ne znaes koj si. 

 Do den denes ne doznav nisto povece za sebe, pa zatoa profesorite resija nabrzo da me podvrgnat pod hipnoza. Mozebi mojata psiha se brani od spomenite kako onaa na vojniceto. Mozebi i jas ce doznam nesto za sebe preku hipnoza, kako sto onaa devojka sto sutkase kamenja, dozna deka bila siluvana na plaza, na ostri kamenja, pa zatoa gi sutkase potoa site kamenja na koi sto ce naidese za da go sutne i potsetuvanjeto na nemiliot nastan. Mozebi i mene hipnozata ce me otkrie. Mozebi…

                  Pomina edna nedela kako sum bez infuzija. Lekarstvata mi gi namalija, a katetarot go izvadija. Pocuvstvuvav neopislivo olesnuvanje. Stanuvam od krevetot, se dvizam niz sobata, niz hodnikot, po drugite sobi. Stanav svesen deka imam noze. Naizgled banalna rabota, no za covek koj edna nedela bil prikovan za krevetot – neopisliva sreca. Mozam da nasetam kako mu e na invalidot bez noze, na onie macenici vo kolicka koi se zavisni od tugjite race. Go cuvstvuvav teloto so seta svoja toplina, sekoja zila ja slusav kako pulsira, sekoj muskul kako dise.

                Dvizenjeto niz prostorot go dozivuvav senzacionalno kao svetsko cudo, ili pak kako avantura na edrenik po egzoticno, nepoznato more. Na momenti gi sozaluvav namurtenite lugje  sto ne znaeja da ja osetat srecata od sopstvenoto, samostojno dvizenje. Vo taa zgolemena svesnost za svoeto telo, otkriv deka mozam da go sledam i patesestvieto na vozduhot koj go vdisuvam niz nozdrite, do gradite  vnatre i pak nazad, nadvor od mene. Mi se cinese kako da se polnam so nekoja energija od nekoj ogromen, mocen generator i potoa taa pozitivna energija ja izdisuvav, ja pracav kon drugite nadvor.

                         Makar zagaden i prepoln so sulfur, Skopskiot vozduh mi gi razigruvase gradite, kako da doagjase direktno od vrvot na Vodno. Gledajci taka vo zeleniloto na Vodno, kopneev da mozam da se iskacam tamu gore na najvisokata tocka i da frlam eden gospodarecki pogled na Skopje, na negovite dalecni ulici, na negovite zgradi obvieni so smog. Se zamisluvav na vrvot na Vodno, a Skopje pod moite noze i vednas mi se javi asocijacija na Sar Planina, na Dobroskite ezera i puknatinata vo karpata kade sto me nasle. Kako li sum stignal tuka? Sto li sum baral srede planina, sam i ranet? Dali sum begal od nekogo? Dan ne ne daj boze, sum ubil nekogo? Dali sum sposoben za takvo  nesto? Koj sum jas?

                           Se macam sekojdnevno so vakvi prasanja, se dodeka ne pocuvstvuvam silen, nezgoden pritisok vo glavata i potoa se vracam pak ovde i sega, vo  edinstvenata realnost sto ja znam, pa kako uteha, povtorno go slusam svoeto telo. Se dvizam niz sobite, kontaktiram so bolnite, pokazuvam razbiranje za nivnite problemi i  site me zasakaa. Duri i mojot  molceliv cimer- narkoman, koj so casovi moze da lezi nepodvizen i da gleda vo tavanot bez zbor, pocna da mi s e nasmevnuva. Mozebi pak, zasluga za poslednovo ima mojava duhovitost, mojot sloboden odnos so medicinskiot personal ili ednostavno, ova momee e edno od onie nedoverlivi lugje koi tesko se opustaat. Kako i da e, toj mi e edinstveniot veren preijatel zasega, so koj sto non-stop sum zaedno. Povremeno me posetuvaat Orce, Nenad i Riste, a slusam, cesto doagjaat i od policijata da zboruvaat so doktorite za mene. Dali mozebi sum storil nesto loso? Koj sum jas?

                           Vcera, na stotina nacini se obidoa studentite na psihologija da odgovorat na ova prasanje, dodeka me ispituvaa vo sklop na nivnite redovni vezbi, no odgovor nema. Barem mi pomina vremeto interesno, pretezno vo zensko drustvo megju mladi stutenti. Slusav od drugi koi pominale niz ova, deka e mnogu neprijatno da te isprasuvaat duri i intimnosti, da ti solat pamet se uste nedozreani lugje, bozemno da socuvstvuvaat so tebe, a vsusnost gorat od ljubopitstvo. Nekoi duri i te ismejuvaat.

                           Interesna rabota, iako ne znam koj sum jas, znaev deka sum silen hrabro da gledam v oci, samouvereno da razgovaram so nepoznati, idni akademski gragjani. Uzivav vo toj razgovor, vo toa nadmudruvanje, vo sopstvenata logika na zborot.

                           Vo edna posebna prostorija, so stolcinja naredeni vo polukrug, na cij sto pocetok bev jas, asistenkata, magister po psihijatrija, go  pretstavi mojot slucaj. Potoa pocnaa da frcat prasanja i vednas potoa moite odgovori:

“Kolku godini imas?”

“Ne, znam, verojatno dovolno za vo dusevna bolnica.”

“Dali se secavas na nesto od detstvoto?”

“Ne, apsolutno na nisto.”

“Dali se secavas na nekoi raboti otkako te najdoa vo planina?”

“Da, se secavam na se sto se slucuvase, osven koga sum bil bez svest.”

“Dali ti se dopagjaa tie predeli kaj sto te najdoa?”

“Da, tamu pak bi se vratil so ubavo drustvo.”

“Dali ti preci sto ne se secavas na tvojot poranesen zivot?”

“Da, mnogu!”

“Dali ti e vazno da znaes koj si?”

“Mnogu mi e vazno! Vaka ne mozam da planiram nekoja idnina, a isto taka se plasam, ako vo moeto minato ima nesto mnogu loso. Na primer, ne daj boze da sum ubil nekogo.”

“Dali mozes da opises kako se cuvstvuvas  zatoa sto ne mozes da se setis na svoeto minato?”

“Pa toa e pretpostavuvam kako cuvstvo na covek koj beskrajno veruva vo reinkarnacija, a nikogas nema da doznae sto bil vo prethodniot zivot.”

“Dali mozes da pretpostavis sto si bil porano?”

“Pa mozebi poet. Ili pak Jeti.Ha,ha,ha. Podobro nego da sum bil medicinska sestra.”

                          I taka, prasanje po prasanje, kako nekoj neobvrzan muabet od zdodevnost, neosetno pominaa dva casa. Studentite se potsmevnuvaa, ckrtaa nesto vo tetratkite, asistentkata h’mkase vo sebe i na krajot prasa dali sakam i jas da gi prasam nesto niv. Togas jas trupnav deka sakam da ja zaprasam najubavata od devojkite  (gledajci pritoa pravo v oci edna mnogu ubava rusokosa studentka), dali saka da mi bide devojka. Otkako taa dobro pocrvene, a drugite se iznasmeaja so megjusebno zadevanje, prokomentirav deka nikoj ne saka covek za kogo nikoj ne znae dali e bogat.

“Pa dobro” -lupnav za kraj- “a dali moze nocva site da ostanete vo mojata soba?”

Ne veruvam deka nekoj mi zameri, samo sepak me napustija site i ostanav sam, poosamen od porano.

<!– @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

ДИЈАЛОГ

(можебио се случило, моежеби ќе се случи – не е важно)

И реков:

Влези едноставно.

баш така како кога влегуваш в банка

со стуткана заштеда за стари дни.

Ме праша:

ако ти дозволам да бидеш банкар

на моите чувства

ќе ги орочиш ли трајно

со камата од милион магии на ден?

Реков;

Прекрасна моја,

јас не сум волшебникот што може да ти направи сонце

од куп измислени зборови,

љубејќи те тајно цел живот

јас немав време за читање бајки.

Заплака.

 Vece edna nedela vo bolnicka soba, vrzan za krevetot. Ne bukvalno vrzan tuku vrzan so crevoto od infuzioniot rastvor vo levata raka i so katetarot bocnat vo besikata. Po celi denovi taka bez dvizenje, so pogled vo plafonot. Katetarot strasno bocka, pece do nemajkade. Prvite dva dena mi bese grozen osetot deka ti se mokri, a ne mozes toa da go napravis normalno, bidejci mocta mnogu poleka izleguva vo katetarot. Potrebno mi e potpolno miruvanje za da ne dojde do nekoi komlikacii so dopolnitelni krvarenja vo mozokot i za da sto pobrzo toj hematom vo glavata se iscisti.

Sekoe utro me posetuvaat doktori na vizitata. Ce me prasaat kako sum, dali se secavam na nesto, ce me potcuknat po ramoto i ce si zaminat. Prvite denovi mi napravija detalni ispituvanja: mi ja snimija glavata kompjuterski, mi zedoja krv od prst i vena, moc, pravea razni laboratoriski ispituvanja.

Predpladne vrie od lugje: doktori, sestri, bolnicari, cistacki,  stazisti, studenti, pacienti i poseti. Iako nadvoresnata vlezna vrata e postojano pod kluc, sevezden ima po nekoj prijatel na doktor, sestra, bolnicar i t.n. koj sto se seta po sobite, barajci go svojot blizok. Megju siot toj bolnicki personal, ima dobrodusni medicinski lica megjutoa ima i takvi koi se odnesuvaat kako da se pobolni od samite pacienti: nervozni, izbuvlivi, netrpelivi, sekogas spremni za kavga. Cesto pati vo kontakt so pacientite, sestrite se pravat povazni od lekarite, netrpelivi i na visok ton delejci soveti, derejci se po bolnicarite i cistackite. Pred doktorite pak, istite tie volci od sestri se kako krotki jagninja, pokorni i prepolni so stravopocit i pietet vo obracanjeto.

Od druga strana, doktorite mi izgledaat nekako nedopirlivi, ladni i distancirani, nebare seta svetska mudrost da e vo nivnite glavi i sto e uste poloso, se odnesuvaat kako da se napogreslivi. Vsusnost celata ovaa bolnicka institucija, mi lici na nekoj svet hram, kade sto pacient doagja da se moli kako na Gospoda, a bolnickiot personal se nekoi visoki svestenici, Gospodovi posrednici. Ako cistacot go  sporedam so obicen klisar, bolnicarite i sestrite so nivnata svetost, a doktorot, negovoto blazenstvo sto  se oslovuva so dva pati gospodin. Dobro, fala mu na Boga sto postojat sepak i doktorite, megjutoa jas na ova mesto vdisuvam postojano necija maka, neizmerna bolka, zaedno so eden kup medicinska arogantnost.

Rekov ima medicinski lica na koi ne mozam  da se pozalam, no gi ima  brate, i vistinski izmet. Na primer edna sestra so koja sum zajaden i na koja ne sakam ni imeto da i go spomnam, (vsusnost ne sakam nicie ime da spomnuvam, od strav da ne dojde dnevnikov vo pogresni race), me zaprepasti so svojata vulgarnost. Pred cetiri dena, prikvecerta, koga infuzijata mi dotecuvase, viknav po sestrata. Vikav uporno, megjutoa nikakva sestra ne doagjase. Patem da spomnam deka popladne, za razlika od pretpladnevnite casovi, vo bolnicava e neverojatno pusto. Se slucuva nikoj niednas da ne vleze da te dzirne. Znaci, dodeka predpladne, eden pred drug se pazat da ispadnat sovesni, popladne, bez kontrola, dezurnite gledaat da zabosotat sto povece. I taka posle povecekratno vikanje, vleze sestrata so borben gard: “Sto si se razdral be, prostak eden, tokmu li si ti?”

“Jas mislam sestro, da ne sme nie netokmu, vie plata ne bi zemale!”

“More aj ne mi jadi jajcava!” – so  gotvacki recnik se izrazi sestrata.”

“O, izvini sestro ili bratu, kako li da ve narecam, ne znaev deka ste hermafrodit…”

I taka steknav lut neprijatel vo taa sestra, posebno koga vcera na vizita, pred nea, bozem so sepot, mu rekov na doktorot:

“Izvinete doktore, no se plasam deka tuka ima eden pacient sto se preprava vo sestra. Ne ostavajte me sam.”

Na lekarot ne mu se svide ova, no zatoa pak edna druga mlada sestricka pocrvene do usi, koga, dodeka mi ja zapisuvase denesnata temperatura i rekov: -”Sestro, bi ve zamolil da zapisete tamu, na koj nacin sakate da vi se dodvoruvam. Ve molam, mnogu e vazno za moeto zdravje.”

Za sreca, poveceto od personalot gledaat so simpatii na mene, zatoa sto vsusnost jas se trudam so site da bidam nasmean i dobar, da najdam ubav zbor sto relaksira. Samo koga sum direktno napadnat, gledam na nekoj nacin da go ismeam napagjacot, kako vo slucajot so gorespomenatata sestra. Milo mi e sto ima duhovitost vo mene, zasto toa mi e najdobrata terapija.Mi se cini, koga bi mozel da biram pomegju duhovitosta i infuziive, bez razlika sto tie se mnogu vazni, bi ja izbral duhovitosta. Taa mi e pobitna od blutkavava hrana, sto ni ja davaat ovde, pobitna od vecerata koja cesto pati ni ja delat uste pred 18 casot, za da sto pobrzo bolnicarite ja zavrsat svojata obvrska.

I taka sega, vo pauza pomegju dve infuzii, go pisuvam ovoj dnevnik i odvreme-navreme gledam vo  tavanot. Sam, samo so cimer-narkoman vo sobava, koj sto postojano spie, iscrpen od krizata. Dva pati navratija na poseta Riste i Nenad i toa e se. Ne znam dali imam nekoj drug na ovoj svet, dali nekoj me misli, dali place po mene nekoj. Posebno navecer me obzema nekoja neizmerna taga, nekoj neopisliv nemir, pa pravam ocajnicki napori dase setam na nesto od mojot zivot, no zaludno. Ne znam dali imam nekoja skola zavrseno, zanaet ili slicno. Vo sekoj slucaj ne bi sakal da sum doctor bez dusa. Zasega go otkriv samo toa, deka ima vo mene nekoja duhovitost i uste nesto: dodeka gi slusam kucinjata kako laat tamu dolu vo mrakot, mi dojdoa na usnite stihovi od Lorka: –

“bez svetlina vo krosnite, gledav drvjata kaj rasnat

dur laese horizontot od kucinja zad rekata…”

физичко спуштање
иако сакам брутално искуство додека гледам па не гледаш во мене повеќе со лактот истурена позиција на клешта врз врат
одбиваш па потоа со дозволено не објасниво крадење
ме кинеш додека не чувствувам
зборуваш гледаш избегнуваш па се враќаш
ги мацаш твоите ноџиња околу
кажуваш што ти зборуваат па не ме прашуваш
се задржуваш во трето лице множина
ние или повторно
ова е жена за која што ништо не би можел да направам ми фали нервниот дел по кој течеше информацијата за моето претходно блиско присуство до неа

сега икам
пак не ме третираш
ги боцкаш ноџината

кожа разговор
без сум

Мојот краток патепис – Во Софија на неколку часа – толку блиску а толку далеку, кој го напишав набрзинка веднаш по моето еднодневно наменско патување до Софија, го објави и веќе култниот бугарски блог ПАТЕПИСИ кои години наназад го води Стоичо -  Няколко часа в София – толкова близо и толкова далеч. Оние кои не го знаат овој блог еве им шанса сега да се запознаат. Генијална идеја и генијална реализација, вистински показател за што може да служи еден блог.

Јас редовно, години наназад го пратам блогот ПАТЕПИСИ, од него има многу нешто интересно да се прочита и дознае и топло го препорачувам на секој заинтересиран читател од Македонија.

Уште повеќе ме радуваат коментарите после објавувањето на мојот краток патепис – Няколко часа в София – толкова близо и толкова далеч од страна на Бугарските читатели, што е уште еден доказ во моето убедување дека човечката димензија и човечкото разбирање секојпат победуваат и се над секоја пропаганда, популизам и сурова политичка борба на интереси.

Да знаев дека мојот текст ќе пробуди интересирање ќе му посветев повеќе внимание и ќе му дадев поголема книжевена вредност и литературна убавина.

Но спонтаноста секојпат е привлечна.

Си давам за задача при секое мое идно одење во Бугарија да ги пренесувам мојте лични импресии и доживувања на блогот тука.

Поздрав до  блог пријателите во Бугарија.