Конзервативниот професор (не знам дали е доктор ) ем писател  Венко Андоновски успеа денес да ме насмее сабајлечки со својата колумна наречена звучно :

Дискримин(ализ)ација

Демек поентава е дека требало светот да ја укине дискриминацијата по сите основи,бла…бла..бла како на пример непосетеноста на фудбалски натпревари меѓу женски екипи и слични „страшни„ примери на дискриминацијата широко распространета во денешниов „современ „ свет и таквимити работи.

Женскиот фудбал беше само увод во „големото смеење„.

Имено Ацо Станковски ,нашиот познат режисер и уметник решил на некоја изложба во Малта на тема „Сон на душата„ да испрати едно од своите дела без да размисли дали неговото дело соодветствува на истата.Нормално бидејќи тој си третира се една иста тема на сличен начин (и тука нема ништо лошо) испраќајќи го своето дело на изложбава „ја промашил  темата„ ,кажано онака со  професорски жаргон, и Малтежаниве љубезно му ја вратиле.Не му напишале дека не е добар уметник и дека делата му се „срање„ ами културно му рекле дека приложеното(некаков огромен еспресивно стилизиран фалус ) не соодветствува  на„Сонот на душата„ кој го замислиле како спиритуален концепт кој нема допирни точки со еротиката и порнографијата.

Е тука нашиов професор Венко се нашол дискриминиран и погоден и почнува да се пењави извезувајќи ги во својата колумна историските реченици:

„Значи, душата не смее да сонува еротски соништа?!.Тоа е навреда за уметноста на нашиот сликар. Трето, каков е тој специфичен вкус на Малтежаните кој ќе биде навреден, ако им се покаже стилизација на полов орган?„

Потоа бла… бла… бла… со таа цензурал култот кон телото(мислев дека култот кон телото е основа за комерцијализација и дискриминација ама ете, сум била грешка ) па се занемарувале „снопови„  естетики од најразлични периоди, се „ампутирале„ сетилноста и телесноста, што биле покренувачи на цели стилски и филозофски комплекси во историјата на идеите итаканатаму, итаканатаму.

Елем поентата е дека Ацо бил дискриминиран затоа што Малтежаните не го сметале „стилизираниот фалус„ за „сон на душата„.

Професоре,за вкусовите на кураторот не се расправа.Негова работа.

„Цензура на женската сетилност, цензура на машки полов орган – каква смисла има тоа? Во каков свет живееме? Антигенитален и антигенијален?„.

Бреееее,професоре,бре, ијууууу ?!

Абре овој ли е истиот професор што палеше свеќи и се молеше трипати на ден за  ?Конзервативецот парекселанс?Со колумни во Премин  во кои го пишуваше  ова:

„А сега, слушнете го ова: кога Свети Никола ги спаси тројцата војводи од мечот кој веќе беше кренат над нивните глави, тој тоа не го направи затоа што некој му беше свртел телефонски број и му беше платил златници, туку затоа што го слушна плачот на тројцата богобојазливи. Кога одеднаш го пренесе (буквално го “телепортираше”) грабнатиот син на еден верник од кај Сарацените во неговиот дом, тој тоа чудо не го направи затоа што верникот му уплати одредена сума пари, туку затоа што ги слушаше усрдните молитви на родителите. Кога пак, го спасуваше сиромашниот од помислата да почне да ги продава своите ќерки, Свети Никола анонимно му уфрли три вреќи со злато за да може паднатиот верник да ги омажи ќерките во чесни бракови! Чудото не беше во самите златници, туку во желбата да се направи чудо! Ова е целосно спротивен случај од оној кој го презедовме од нашите телевизии: овде чудотворецот “плаќа”, само за да не падне неговиот избраник во стапицата на нечестивиот.

 Да заклучам, драги мои: чудата денес се претворени во стока, односно со нив се тргува. Тие имаат цена. Затоа тие чуда се лажни (познавам луѓе кои купуваа такви “чуда”; и денес се дебели затоа што се мрзливи). Без напор, подвиг, сопствено воздигнување и страдање – нема ниту успех, ниту се заслужува нечија љубов, најмалку онаа на Бога. Не лажете се: чудата не се можни ако ги плаќате со пари. Чудата се можни само под еден услов: да ги заслужите со љубов, добродетел, молитва кон Бога и милосрдие кон другите. Тие се можни само ако верувате во нив, а за да верувате во нив треба да верувате во Оној Кој Ги Прави. Или, како што стои во споменатото житие на Превеликиот Чудотворец Свети Никола, на страница 70: “…вистината на Севистинитиот е оваа: Сè е можно за оној што верува”.
Амин.“

Амин професоре.

За делата на Ацо кое не прошле како „Сон на душата„ види ТУКА.

Плус еве една добра ангажирана недискриминаторска илустрација ТУКА

Или преку ноќ не се станува конзерва или чуда,чуда се случуваат во библиска Македонија!

А може па само си го брани другарчето,или сопствениот вкус. :D

Според анкетата на институтот Павел Шатев, од Канал 5:
„Дури 57,4 проценти од граѓаните на Македонија одговориле негативно на прашањето – Ако утре има референдум за промена на името со цел влез во НАТО и ЕУ ,како би гласале.
30,7 проценти би гласале за промена на името,а 11,9 проценти не знаат.
56,3 проценти од граѓаните не знаат кој подобро би се справил со економската криза-СДСМ или ВМРО ДПМНЕ.Дека подобро би се справила Владата на ВМРО ДПМНЕ сметаат 29,2 процети,а дека подобро би се справила Владата на СДСМ 14,5 проценти.
Институтот Павел Шатев кој ја направи анкетата постави прашање-Дали додека Бранко Црвенковски е на чело на СДСМ оваа партија може да се врати на власт. Потврдно одговориле 24,6 проценти,негативно 43,7,а немале одговор 31,7 проценти.
Кој ќе победи ако има избори наесен-сосодносот ВМРО ДПМНЕ – СДСМ е 36,8-10,7.Не знаат 43,6 проценти.
Анкетата е направена од 11 до 18 јули.“
Значи народот е против промена на името заради влез во ЕУ и НАТО, на избори наесен би гласале триипол пати повеќе за ВМРО и додека е Бранко на чело на СДСМ – оваа партија не можела да се врати на власт. Народот си го кажа своето по тие прашања.
Останува институтот да направи анкета и народот да се изјасни што мисли за невработеноста, сиромаштијата, немањето инвестиции, меѓуетничките односи ….
Но, сепак мислам дека таква анкета не е потребна.
ВМРО ДПМНЕ на чело со Груевски се долгорочното решение на сите македонски проблеми. Другите партии можат слободно да си се распуштат. Немаат шанси.
Патувај Европо, немој веќе да не чекаш, нам ни е добро …….

Дали постои разлика помеѓу меѓународниот суд за правда и помеѓу Македонскиот уставен суд?

Со вакво прашање го започнувам ова мало парче писание кое едноставно испливува од мене и се преточува во неконтролирано типкање на тастатурата. Веројатно подобро би било да прашам дали постои воопшто разлика помеѓу било кој суд на земјинава топка. Веројатно залагањата за правна држава се една самозамислена општествена фикција. Практично не постои разлика помеѓу американските судови и на пример кинеските, постои само декларативна разлика или оние првите себеси се обидуваат да се прикажат како демократски, а овие вториве не се обидуваат да се прикажат како било што ,освен како судови. И едните и другите по потреба егзикутираат луѓе. Општественото право и правда се само уште една алатка за манипулација односно за штимање на сопствениот инструмент кој свири онака како што дуваме и се слуша онака како што сакаме да звучи.

Во изминативе дваесет години сите сме сведоци на кршењето на безброј меѓународни, прописи, закони, регулативи, декларации и што уште не, кои самото човештво ги постави после една таква масовна воена хистерија која резултираше со тоа што резултираше. Практично се што можеше да се прекрши се прекрши и едноставно ништо не остана невино, деветствено и чисто, кое може да даде зрак на надеж дека човештвото се движи во вистинска насока.

Косово е најдобар пример за функционирањето на меѓународното право и за правна држава. Нити се почитуваше меѓународното право кога беше создавана како држава нити се почитува било каков правен систем сега кога е држава.

Држава создадена од банда, бандитски функционира. Можеш слободно да дојдеш во Македонија, да пљачкаш, убиваш, тероризираш и потоа едноставно да пребегаш на Косово каде никој ништо не ти може. Косово е како црна дупка, која тежнее постојано да се шири и проширува и еден ден да го голтне целото човештво.

Мека и медина за верски фанатици, но и мека и медина за криминал од најперверзен тип. Трговија, со луѓе и наркотици, шверц на нафта и нафтени деривати, трговија со човечки органи, а еве од неодамна и високо  софистициран финансиски криминал, затоа што гувенерот на косовската народна банка наводно беше приведен под сомнение дека наводно ја злоупотребил својата должност. Ма која должност, таму никој ништо не одговара за било што уште помалку пред било кого.

И тоа се пред очите на демократската европска и американска политичка елита. Не сакам да споменам европска и американска јавност, затоа што они ионака немаат појма што се случува со територијата која нивните корумпирани политичари ја омеѓија.

Но се е во ред. Низ историјата секојпат имало по еден косовски пример. Сепак има еден пострашен феномен. А тоа е феноменот на обид да сето тоа се престави како нормална појава, како исправка на неправедната историја, како борба за демократија на еден народ, кој по потреба е напатен и измачен, а по потреба демократски и слободољубив на кого иредентистичките и шовинистичко нацистички постапки не му се бројат, а во поново време и напреден, успешен, трудољубив народ.

По се изгледа човештвото ги живее годините на својата најголема политичка перверзија која нималку не се разликува од онаа порно перверзија во која секој секого не бира начин и средство како го силува.

Уште еден пострашен момент е тој што нашиве доместик актери, обичбни граѓани или учесници во политичкиот живот, политички аналитичари, сакаат да го престават ова политичко правно насилие како високодемократски чин кој води кон прогрес и просперитет. Па мудро ја толкуваат одлуката на меѓународниот суд за човекови права дека со тоа регионот ќе биде постабилен, дека работите си легнуваат на своите места, дека тоа е уште една праведна одлука во низата, а најдалеку одат оние који во навивачки стил им честитаат на Албанците за уште една извојувана победа во низата на победи под закрилата на демократијата и либерализмот.

Одредницата дека нешто не може да биде нелегално( спротивно на законот) ако истото не е забрането со закон е најфлагрантно кршење на секаков јавен и човечки морал без пардон и без ни малку човечка и хумана предумисла.

Можам да си ја замислам одлуката на истиот суд кога ќе донесе конечна пресуда и по нашето прашање. Не е забрането да не блокира во зачленувањето на меѓународни институции било кој затоа што истото не е забрането со закон…или не знам било каква друга идиотска пресуда која повторно би им дала крила на шалабајзери, шарлатани, пробисвети и курајбери од секаков калибар.

Тоа би значело во превод дека на пример Вие утре можете слободно албанците насекаде да ги нарекувате на пример ШИПТАРИ затоа што ние во Македонија немаме закон со кој се забранува некој да биде така нарекуван и нема право некој да не обвини за дискриминација зошто зборот Шиптар не е погрден збор и не врши никакво дискриминирање како на пример зборот НИГЕР кој го употребуваат чуварите на демократијата отаде барата.

Немате престава што се мојата имагинација може да замисли што да направам а што според закон не е забрането. Веројатно нештата можат да отидат дотаму што општеството би налекувало на една огромна анархистична какафонија излезена од научнофантастичните приказни.

Но исто така се може да се забрани со закон. Ако еден ден советот за безбедност при обединетите нации донесе резолуција која ќе биде општоприфатена од меѓународната политичка сцена дека не е дозволен сеценионизам на една територија по етничка линија извојувана на начин како што е Косовската, дали тогаш ќе треба да ги укинеме сите права на жителите на Косово затоа што практично тоа ќе остане и понатаму ЦРНА ДУПКА а за научниците на НАСА црните дупки во вселената се голема непознаница, не знаат што таму се случува и по кој ред функционираат нештата.

Но физичарите и научниците во минатото биле прилично паметни луѓе. Секое тело кое надвор од својата природа на движење и одеднаш ќе ја промени траекторијата на сопственото движење, тоа повторно тежнее да се врати во првобитната рамнотежна состојба. Ова земјена или би рекол галаксичка закономерност важи буквално за се освен за црните вселенски петна, односно дупки.

Црната Дупка Вечно Останува Црна Дупка.

Туку прашањето ми беше… ДАЛИ МЕЃУНАРОДНИОТ СУД ЗА ПРАВДА Е ИСТО ШТО И НАШИОТ УСТАВЕН СУД?

Ве молам за одговор…одговорот ќе се искористи за мала статистичка анализа.

На Канал 5 јавуваат дека на Јутјуб имало видео клипче како ќе изгледала фонтаната под споменикот на Александар, кој е во изработка. И уште велат:
„Во коментарите за видеото објавено на Јутјуб се наведува дека покрај лавовите кои го чуваат Александар треба да има и припадници на македонската фаланга. Во еден од коментарите се наведува дека да се гради споменик на Александар во Атина е исто како да се постави споменик на Хитлер во Израел.“
А јас би прашал, дали ако се гради споменик на Александар во Скопје е исто како да се постави споменик на Хитлер во Берлин?

Јас би ве запрашал, која е разликата помеѓу Љубчо Георгиевски и Јован Вранишковски?
И двајцата се против Македонија, и двајцата имаат брадички и си личат, и двајцата биле некогаш, ама веќе не се Македонци, отприлика се на иста возраст.
И сега најважното – и двајцата се некакви „фили“, и секако и двајцата се имаат збогатено (украдено) од македонскиот народ.
Едниот е бугарофил, а другиот србо-гркофил, и првиот има украдено и се има збогатено далеку повеќе од вториот.
Едниот не го признава македонскиот народ, а другиот – македонската црква.
Според мене овие двајца се многу слични помеѓу себе.
И никако не ми е јасно како е тоа можно едниот од нив да биде обожуван од добра половина Македонци во блиското минато, а во сегашноста да не е гонет за ништо и дури има шанси повторно да влезе во македонскиот парламент на следните избори, а другиов да е редовно или во затвор, или е осуден или е во судска постапка.
Има ли некој што може ова да ми го објасни?

Ekonomskata kriza koja ja zafati R. Grcija se poveke pocnuva da se oseka vo sekojdnevniot zivot na  grgjanite na grckata drzava. Ovaa godina, so mojot prestoj vo ovoj period tamu, izrazeno vo komunikacijata i zivotot na obicniot narod ja zabelezuvam i jas.

Vcera go kupiv v. Elefterotipija za edna cel, za moi licni profesionalni potrebi, imase edna knigicka za odredeni delovi od grckata istorija, koi ke mi trebaat za moite istrazuvanja. Razlistuvajki go vesnikot mi ostavi vpecatok naslovot ‘ 17% do 40% nevrabotenost vo Makedonija i Trakija. Se iznandiv pocnav da go citam. Ke vi prenesam po oblasti da vidite kakva e nevrabotenosta:

Seres – 40%; Pierija, Kukus, Drama, Kozani, Grevena i Kostur – 30%; Lerin i Imatija – 25%; Kavala i Evros – 20; Rodopi – 17%; Hlakidiki – 14%.

Ne komentiram ponatamu!!!

Една мумијата откриена при археолошките ископувања во 2003 година во Кина, која датира од нивното бронзено доба, по пат на форензички испитувања е утврдено дека покрај себе имала едно ќесе полно со листови од билката марихуана. Според археолозите се работи за човек на возраст од 40-50 години кои тие го идентификувале како шаман, а растението како состојка која се користела при неговите ритуали. Мене ова ми звучи прилично логично, со оглед на социјалниот поредок во праисторијата. Чисто онака се прашувам како ли умрел човеков, оти не верувам дека го уапсиле затоа што поседува недозволени супстаници? Или подобро кажано, овие супстанци во тоа време биле прилично пожелни доколку шаманот сакал да ја унапреди својата заедница преку состојбата на поинаква свесност, која пак од друга страна се одразила при содавањето на светската (пред се карпеста) уметност и со текот на годините стана едно поле преку кое се објаснуваат одредени феномени во доцнопалеолитската уметност именувани како ентопти.

Шаманот е лице кое има комбинација на духовната моќ од нашиот матичен доктор, свештеник, волшебник и уметник, поет и психотерапевт. Преку транс или халуциногено искуството тој служи како врска помеѓу овој и духовниот свет. Теоријата која ги вклучува шаманите генерално се базира на неодамнешните студии на африканската карпеста уметност (племето Сан), но таа не може на пример да ја објасни сличноста помеѓу отпечатоците на раце во Европа и Австралија и нефигуративната уметност (т.н ентоптичка), која е базирана пред се на едноставни геометриски форми. Како основа за оваа теорија отсуствува најважното, етнографски записи со кои може да се направи обид да се докаже поврзаноста помеѓу шаманите и палеолитската уметност, допирајќи ја преку тоа нивната духовност и религијата, ако воопшто може да стане збор за религија во палеолитот.

Со оглед на тоа што поголемиот дел од оваа уметност (се мисли пред се на доцнопалеолитската, но тука спаѓаат и подоцнежните периоди) исполува комплексни социјални и уметнички карактеристики, се покажала потребата од нејзина интерпретација. А желбата за интерпретација на ова поле е прилично моќна и веќе еден век се кршат научните копја која од теориите ќе надвладее. Во летото 1988 година, во престижното списание Current Archaeology излезе написот ‘The signs of all times‘. Авторите David Lewis-Williams и Tomas Dowson предложија еден нов модел за интерптретација на оваа уметност, кој на почетокот беше примен со голема скепска. Сега веќе поголем дел од научниот свет се сложува со теоријата за примена на невропсихолошкиот модел во интерпретација на доцнопалеолитската уметност. Но за David Lewis-Williams, ентоптите, племето Сан, халуциногените дејствија и состојбата на поинаква свесност при содавањето на уметноста можеби во некоја друга прилика.

Ние немаме шамани, ама имаме фармери чија процедура за апсењето поради поседување на лековити халуциногени супстанци се случи за помалку од 24 часа, а притоа забораваме дека ентоптички феномени создадени при поинаква свесност се покажале како патеводителка за добробит на целото човештво и благодарение на нив се толкуваат почетоците на уметноста. Но ова е веројатно тип(к)олошка грешка. Cannabis s(T)ativa во Македонија? Ох, значи мора да се многу мртви, да ги повикаме на помош археолозите!

Анси, а не си? Сепак се е само оптичка илузија. 

Во најновиот број на весникот „Време“ објавена е ексклузивна анализа на професорот д-р Јове Кекеновски за судирите помеѓу македонското и бугарското крило во ВМРО ДПМНЕ. Кекеновски и самиот учесник во тие настани дава поширока анализа на причините кои доведоа до познатиот раскол  во 1997 година и елиминација на македонистичкото крило во партијата.  После се’ друго е историја.

Текстот го пренесувам во целост во согласност со авторот:

Второто реемитување на емисијата „Во центар“ на Васко Ефтов, чијшто гостин беше Љубчо Георгиевски со неговото признание за бугарофилство во ВМРО-ДПМНЕ за време на неговото претседателствување се чини дека ја прелеа чашата и затоа решив овој текст да го посветам на случувањата во таа партија, чијшто активен член бев во тие години. Иако мотивите на Ефтов за нејзиното репризирање ми се мошне јасно познати, сепак не сакам да се мешам во мотивите за националното чувство на Георгиевски, од причина што тоа е негово право. Меѓутоа, не можам да дозволам на речиси половината од тогашните членови на Централниот комитет на ВМРО-ДПМНЕ, а чијшто член бев и јас, да им се припишуваат бугарски чувства и корени.

Морам да бидам искрен дека интервјуто беше добра сатисфакција за сите тие што во тој период ја поттикнаа иницијативата за разрешување на Доста Димовска од функцијата потпретседател на партијата, поради нејзините ставови и дејствување што отстапуваа од тие за кои официјално се залагаше партијата. Велат, кога-тогаш, вистината ќе излезе на виделина. И излезе. Но, мене ме зачудува молкот на медиумите, кои во таа далечна 1997 година цело време ги следеа случувањата во ВМРО-ДПМНЕ и опширно пишуваа, а сега, по толку години, кога вистината излезе на виделина, ама буквално ништо не спомнаа за таа историска седница на ЦК на ВМРО-ДПМНЕ. Бидејќи многумина и не знаат или, пак, заборавиле што се случуваше всушност на таа историска седница, во кратки црти ќе се обидам објективно и по 13 години да ги потсетам читателите што се случуваше и што им претходеше на тие случувања. Кон крајот на август 1997 година, поточно по седницата на ЦК на ВМРО-ДПМНЕ, која се одржа на 30 август 1997 година во Собранието на Град Скопје, во македонската јавност како бомба одекна веста за жесток судир во највисокото раководство на најмоќната опозициска партија. За многумина судирот изби неочекувано и ненајавено бидејќи дотогаш ВМРО-ДПМНЕ важеше за една од најстабилните политички партии во време кога во речиси сите други партии ескалираа отворени судири (СДСМ, Социјалистичката партија, ЛДП итн).

Но, пред да почнам со хронологијата редно е да кажам неколку зборови за првите обиди за бугаризирање на оваа партија. Иако уште на самиот почеток имаше членови со таква ориентација, сепак, вистинската офанзива на великобугарската политика во ВМРО-ДПМНЕ почна кон крајот на 1994 година, за кулминацијата да ја достигне токму на таа (од денешен аспект) историска седница. Претходно формираната ВМРО – Татковинска во која се вгнездија најекспонираните борци за великобугарската кауза во Македонија, според процените на стратезите во Софија, не ги даде очекуваните резултати, па затоа се менува тактиката и е решено бајракот на бугарштината да го понесе ВМРО-ДПМНЕ. Притоа, дадена е директива, малобројното членство на „татковинците“ да премине во ВМРО-ДПМНЕ, да се обиде да се инфилтрира во структурите на партијата и да направи преврат со преземање на раководни функции и со елиминација на клучните личности од ортодоксната македонска опција во неа.

Уште во текот на 1995 година во Република Македонија се забележува се позачестена и изострена пресметка меѓу македонизмот и неговите критичари. Во дневно-информативните медиуми, како и во неделниците, некои луѓе со поинакво чувство за припадност и корени се обидуваа да го критикуваат македонизмот како државна идеологија и да ја разоткриваат „историската вистина“ за него, како и неговата „историска ограниченост“. Ваквите обиди ги согледуваме во изјавите и статиите на М. Србиновски, Д. Димитров, А. Лепавцев, Д. Галев, Х. Михаилов, авторката под псевдоним Донка Цветковска (вистинското име му е познато на авторот на текстов) и други. Овие луѓе често за изнесување на своите ставови ги користеа дневно-информативните македонски медиуми, но и списанијата „Македонско дело“ и „Глас“ – орган на ВМРО-ДПМНЕ. Ним аргументирано им се спротивставуваа Александар Донски со својата статија „Македонскиот, а не бугарскиот, е најстар книжевен јазик“ („Глас“ број 24), Александар Диневски, алијас Ахил Апостолов со својот напис „Чакам те да дојдеш“ („Завет“ – гласник на УМС на ВМРО-ДПМНЕ бр. 9), текстот „Некои нови клинци“ (чинам дека автор беше Атанас Стамнов), потоа текстот „Македонија и Русија“ од Александар Филипов (Драги Ивановски), „Кој, кого и зошто го чака да дојде“ од Ѓорѓи Костов, „Антибугарскиот карактер на Великоморавската мисија на светите браќа Кирил и Методиј од 9 век“ и др.

Би било неправедно од мене доколку не споменам дека во тој период се понагласена активност има новото раководство на Унијата на млади сили (УМС) на ВМРО-ДПМНЕ и нивниот весник „Завет“, чиишто припадници стануваат главна потпора на македонската опција во ВМРО-ДПМНЕ. Но, да се навратам на самата седница. Хронологијата на настаните непосредно пред, во текот и по одлуката на „историската“ седница на ВМРО-ДПМНЕ денес е многу малку позната: 54 членови на ЦК, во согласност со член 52 од Статутот на ВМРО-ДПМНЕ, поднесуваат барање за отповикување на потпретседателката Доста Димовска. Причината за поднесување иницијативата беше наведена: отворено протежирање на пробугарска политика и ставови, кои се во спротивност со Статутот и со политиката на ВМРО-ДПМНЕ, нејзиниот арогантен, нетолерантен и дрзок однос кон членовите на партијата, неуживање доверба поради нејзиниот избор за потпретседател по пат на фалсификат со само 35 гласа и нејзино активно учество во речиси сите афери што ја потресуваа партијата. На истата таа седница група членови на Унијата на млади сили на ВМРО-ДПМНЕ поднесуваат и Предлог-резолуција со која партијата се оградува од сите врховизми. По неколкучасовна бурна и мачна расправа, во атмосфера на бугарски и шовинистички испади на дел од тогашните членови на Извршниот комитет, проследена со отворено спротивставување на лидерот Љубчо Георгиевски кон двете предложени иницијативи да бидат ставени на дневен ред, епилогот беше логичен и очекуван. Барањето за отповикување и Предлог-резолуцијата воопшто не беа ставени на дневен ред, а Извршниот комитет во полн состав режирано поднесува колективна оставка. Од страна на иницијаторите само авторот на овој текст и Александар Диневски, тогашен член на Извршниот комитет, влегуваат во директен дуел со лидерот Георгиевски. Можеби е момент да споменам дека од 54 потписници за иницијативата за разрешување на потпретседателката Димовска, неколкумина потписници уште на самиот почеток на седницата ги повлекоа своите потписи, а дел од нив јавно кажаа дека играле двојна улога. Сите тие подоцна за своите постапки беа наградени со функции. Тука мислам дека читателите ќе се сетат на Филип Петровски, кој нанапред стана пратеник во новиот парламент, а подоцна и конзул во Њујорк, Пеце Трајковски – Г‘зла од Прилеп, кој стана заменик-министер за локална самоуправа, покојниот Пане Велев – директор на Бирото за јавна безбедност, Александар Пандов, пратеник во новиот парламентарен состав, В. Каранфилов – директор на ЕСМ во Кочани и уште неколкумина други потписници. Останатите, се разбира, молчеа и чекаа да видат што ќе се случи.

За карактерот на бугарскиот пир што се случи на самата седница редно е да ги споменам изјавите на неколку членови на тогашниот ИК, изговорени на самата седница. Еве дел од нив: „Голем број странски новинари покажуваат огромен интерес за положбата на македонските Бугари во Македонија; Треба да дојде до смирување меѓу нашиот и вашиот народ“. Ова „вашиот народ“ се мисли на македонскиот (моја забелешка); друг член на ИК изјави: „Да не беше Тодор Александров јас ќе се презивав Радомировиќ!“, други, пак, на говорницата изјавуваа: „Генс унус сумус“ – (омилена изјава на бугарските шовинисти – „Ние сме еден народ!“) или „Што лошо сте виделе од Бугарија, па да ја напаѓате“ итн.

Случувањата на седницата на ЦК веднаш најдоа свое место во јавноста, а средствата за јавно информирање беа преплавени со детални пикантерии за се што се случуваше пред, за време и по фамозната седница на ЦК. Наоѓајќи се во „небрано“, двоецот Георгиевски-Димовска набрзина исфрлија неколку тези во јавноста со кои проѕирно и невешто се настојуваше да се сокрие заднината на судирот. Демек, се работи за персонален судир во раководството на партијата, за судир на „интелектуално“ и на „рурално“ крило, за отстранување на „деловно-полициското“ крило и сл. Проѕирноста и неаргументираноста на овие тези беше прочитана најнапред од новинарите, но и од целата македонска јавност, а неколкуте документи кои проциркулираа во јавноста беа доволен доказ да се сфати дека се работи за многу посуптилен проблем, кој, според значењето ги надмина партиските рамки и навлезе длабоко во сферата на националните и државните интереси на македонскиот народ и неговата држава Република Македонија. И покрај се, факт е дека уште тогаш дел од членовите на ЦК, Македонци патриоти, јавно и гласно укажаа на пробугарските елементи во партијата. Се работеше за судир на две крила: едното автентично – македонско, како директен следбеник на историската мисија на ВМРО и, второто – туѓинско, пробугарско. Второво и низ историјата постојано го следело ВМРО во неговата борба за создавање македонска држава и, како по правило, претставувало пречка за остварување на вековниот идеал – создавање независна или обединета Македонија. Во судирот на тие две опции, како што е познато, победи пробугарската и тоа благодарение, пред се, на некои ирационални мотиви во кои бездруго спаѓаат харизмата на лидерот Љубчо Георгиевски и неговата фанатична и жестока одбрана на Доста Димовска, како и латентно присутниот страв на членството од евентуално распаѓање или раскол на партијата на година дена пред изборите. Тука лежи и одговорот зошто 54 потписници на барањето за отповикување на потпретседателката Д. Димовска, кои при потпишувањето отворено зборуваа за нејзиното бугарско педигре, на наредната седница на ЦК, при изборот на новиот Извршен комитет, ја наведнаа главата, се повлекоа и премолчано го одобрија начинот на самопогребување и на своето национално достоинство. Практично, со изборот на новиот состав на Извршниот комитет на ВМРО-ДПМНЕ заврши една фаза во реализацијата на, сега веќе слободно може да се каже, еден антимакедонски заговор, добро осмислен, координиран и спроведуван од неколку меѓу себе добро поврзани и синхронизирани центри, потпомогнат со луѓе од партијата.

Жално е што поминаа цели 13 години за некој, не сакајќи индиректно да ја признае исправноста и оправданоста на преземената акција, но од друга страна добро е што јавно се кажа дека македонската опција и македонистите биле во право кога јавно ги посочиле носителите на бугарската кауза во партијата. Личната сатисфакција за исправниот потег за мене и за другите потписници (мислам на тие што останаа доследни на дадениот потпис) се непроценливо богатство како за нас самите, така и за сите Македонци, во контекст на нашето опстојување и на нашата историја.

Мојот краток патепис – Во Софија на неколку часа – толку блиску а толку далеку, кој го напишав набрзинка веднаш по моето еднодневно наменско патување до Софија, го објави и веќе култниот бугарски блог ПАТЕПИСИ кои години наназад го води Стоичо -  Няколко часа в София – толкова близо и толкова далеч. Оние кои не го знаат овој блог еве им шанса сега да се запознаат. Генијална идеја и генијална реализација, вистински показател за што може да служи еден блог.

Јас редовно, години наназад го пратам блогот ПАТЕПИСИ, од него има многу нешто интересно да се прочита и дознае и топло го препорачувам на секој заинтересиран читател од Македонија.

Уште повеќе ме радуваат коментарите после објавувањето на мојот краток патепис – Няколко часа в София – толкова близо и толкова далеч од страна на Бугарските читатели, што е уште еден доказ во моето убедување дека човечката димензија и човечкото разбирање секојпат победуваат и се над секоја пропаганда, популизам и сурова политичка борба на интереси.

Да знаев дека мојот текст ќе пробуди интересирање ќе му посветев повеќе внимание и ќе му дадев поголема книжевена вредност и литературна убавина.

Но спонтаноста секојпат е привлечна.

Си давам за задача при секое мое идно одење во Бугарија да ги пренесувам мојте лични импресии и доживувања на блогот тука.

Поздрав до  блог пријателите во Бугарија.

лузери

Мала хронологија.

Во 2006-та година, на 5-ти јули ВМРО – ДПМНЕ со своите партнери од коалицијата „За подобра Македонија“, победи на парламентарните избори. Освои чинам 47-48 пратеници. Направи владина коалиција со ДПА, НСДП, во самата коалиција беа и ЛП, а поддршка се доби и од ВМРО-НП.

По две години, на вонредните парламентарни избори во 2008 година, ВМРО – ДПМНЕ и коалицијата „За подобра Македонија“ освои вкупно 63 пратеници, и пост изборно се коалицираше со ДУИ. Испаднаа од игра ЛП, ДПА, НСДП, а ВМРО – Народна не излезе на избори. Владината коалиција брои на 80 пратеници со што има просто, апсолутно и бадинтерово мнозинство. Мандатот на оваа Влада е до јуни 2012 година.

Во март 2009-та година се одржаа локални и претседателски избори. Во трката за Претседател на РМ, победи кандидатот на владејачката ВМРО – ДПМНЕ, со огромна разлика пред кандидатот на СДСМ и бифш министер на внатрешни и надворешни, Љубомир Данаилов Фрчковски.

На локалните билансот беше следен: СДСМ одвои градоначалници во Карпош, Куманово, Охрид, Струмица, Ново Село и Вранешница. Сите останати градоначалници се од редовина на ВМРО – ДПМНЕ и коалицијата „За подобра Македонија“, со исклучок на оние во кои има доминатно албанско население. Зборуваме за бројка од преку 50 градоначалнички места.

Покрај ова мора да се напомене дека на сите анкети рејтингот на вледаечката партија во континуитет е стабилен, со мали осцилации, и е најмалку 2 до 3 пати поголем од најголемата опозициска партија.  Таа која го има достигнато својот плафон и од него не мрда без оглед што на нејзиното чело се врати поранешниот повеќекратен Премиер и Претседател на државата. Останатите нивни коалициски партии имаат минорен рејтинг, кој се брои во промили.

И покрај сето ова, во последно време на големо се говори дека владеачката структура е ненародна, нека нема подршка од народот, дека мора да падне, дека треба да се оди на предвремени избори и слични безмислени изјави.

И што тогаш?! Што доколку има предвремени избори, иако актуелната власт има и законски и секаков легитимитет уште цели 2 години?!

Доколку се обистинат резултатите на анкетите, поготово на тие на ИРИ (кој никогаш не промашува, и е секогаш најблиску до точниот разултат) владејачката ВМРО – ДПМНЕ ќе оствари во најлош случај ист резултат како во 2006 година. Автоматски се добива можност да се состави Влада. Доволно е да се вклучи победничката партија од албанскиот политички кампус, и ете повторно 60 и кусур пратеници и стабилна Влада.

Но тоа значи друго нешто! Тоа значи дека овој пат Владата ќе има мандат до 2015 – та. Што правиме тогаш? Пак ли ќе се нема легитимитет?! Или тенденцијата е пратеничката група на ВМРО – ДПМНЕ да нема над 60 партеници, за да може да се ровари, саботира, уценува и блокира?!

Зошто некој би сакал да оди пред време на избори, кога од старт знае дека ќе загуби? Како може еден Тито Петковски да плука против „владеачката структура“, кога тој истиот до пред 20-тина месеци имаше дури три министри во Владата заедно со актуелната власт?! Го палат своето членство, им влеваат лажна надеж, криејќи од нив дека ги чека големо разочарување.

Секој кој барем малку следи политика (и локална и меѓународна), ќе ви каже дека освен доколку не се случи тотален колапс на економијата, државен удар или војна, дека асполутно нема реални шанси некој кој има дупло помал рејтинг, да победи на избори во наредните година дена, па што сака нека биде!

Тогаш излегува, дека се ова кое опозицијата го прави е едно големо шоу! Кој страда од тоа шоу?! Се разбира самата држава!

Ги памтиме неодамнешните изјави на БЦ при посетата кај Филе. Се кодоши сопствената држава, се саботираат проекти, се поткопува меѓународниот рејтинг, се со цел да се струши рејтингот на владеачката партија.

За крај, нешто од ризницата на мудрости, на дел од опозиционерите!

На вчерашната прес конференција на Тито Петковски, тој најави предвремени избори и рушење на власта. Некој од новинарите шегобијно го потсети дека владеачката структура има апсолутно мнозинство и го праша дали е свесен за тоа и на кој начин би го направил тоа! Тито се насмеа и рече дека имало и други начини. На прашањето, кои се тие, Петковски возврати дека е многу битно што мислела меѓународната јавност.

Ете ви драги мои! Некој планира да ни донесе власт од страна, по кејф на „странците“! ВИВА за опозиционерос! Кои дилајли!