Викаат дека првиот пат не се заборава. Па така и јас нема да го заборавам првиот пат кога добив приватна порака на blog.mk. Мислам дека помина доволно време од тогаш за да се дистанцирам малку емоционално, да погледнам објективно на сите случувања и, на крај, бесрамно да го постирам целиот муабет на блог.

Напомена: одредени измени се направени при репродуцирањето на овие пораки. Додадени се одредени линкови кои не беа присутни при оригиналната размена, и неколку имејл адреси се отстранети за да бидат заштитени невините.

Инаку блогот на Синтија е полн со суптилно скриена мудрост, па затоа и ќе го линкнам тука, а бидејќи една слика вреди колку илјада линкови, ќе го постирам релевантниот дел како скриншот:

Сеуште се надевам дека повторно ќе зборувам со неа. Станувам навечер и си проверувам пораки за да видам дали стигнало нешто ново. Ко вчера да беше.

Чекај, уствари вчера и беше.

Се јавувам на повикот од Арвена. Радо. Ама не одеше глатко отповикот. Одиме на темата .. првпат видов и кликнав интернет – броузер , што знам, некаде кога бев апсолвент, кога дипломирав .. далечната 1995 година. Одев кај едно другарче дома затоа што имаше некоја зделка со УНет и со тоа неограничен пристап на интернет .. кафе пиевме дур се учитаат пар поголеми слики и пак не беше сигурно затоа што можеше да искокне конекцијата Ама радости беа! Тогаш првпат купив и компјутер, 486ка, се со намера да ја подготвам сам дипломската .. за куцање и штампање дипломска земаа колку за пола компјутер, кај понесигурните третина од цената на компјутерот .. богами тогаш стандард 486ка идеше накај 1200 марки.

Но тоа е историја, онака згодна за на маса муабет .. можеби ниту за тоа. Но тука е вовед .. Воведот е добар да видиме што ќе беше ако немаше воопшто интернет. Малку поинаква е ситуацијата лично јас “да немаВ интернет“ додека останатите имаат, но таа оди во персоналниот домен и нема да биде предмет на блог муабетов.

Моите почетоци се горе-долу врсници со почетоците на интернетот во Македонија, као компетентен сум Иако нередовен отпочеток, некаде по 2003та сум дефинитивно онлајн. И тоа што можам да го кажам е – Да немаше интернет ќе имаше нешто друго. Кога го вртам филмот наназад и правам споредба, дефинитивно, подобрувањето во локалната комуникацијата, ако воопшто постои такво нешто,  не ја припишувам како придобивка од интернетот. Оваа локална комунакација си функционираше прилично добро и без интернет .. концерти, другари, телефон, муабет уста-на-уста, сето тоа си ја вршеше функцијата на комуникација и информирање. Дури сум склон да тврдам дека со интернетот локалната комуникација има изгубено во квалитет на содржина, бришам некои си сентимантални вредности како репер. Ако ги додавам нив, отиде муабетот

Сосема спротивно ценам за комуникациите на далечина. Значи се она што е локално, до 20-30 километри, каде можеш да појдеш со точак, локален сообраќај, па ако сакате и пеш, таму сметам дека интернетот нема донесено придобивки, сосем спротивно. Додека она што е подалеку од тие 30 километри, дефинитивно е огромна придобивката. Паметам токму пред самите почетоци на интернетот како пуштав преку 50 писма со CV за работа на некои платформи и бродови, една цела листа препорачани адреси. Сето тоа траеше со месеци и месеци. Само како надоплнување да споменам дека информациите до кои имам пристап како обичен граѓанин и без филтер на локалните или домашните медиуми, е тоа е ептен вредна работа. Не одам подалеку, придобивките се несомнени.

Отворив муабет за овој аспект од интернетот што ми се чини вреден за муабетење, накратко. За другите ќе се информирам локално, но подраго ќе ми биде кафе да се напиеме

Мај френдз кликензи хир плииз:

Баш Хир

Ај вил бе грејтфули танкфул.

Приказните за Заспаниот Херој имаат долга традиција во северна Европа. Не сум етнолог, или јак познавач на старите говорни македонски приказни, но сигурен сум дека архетипот на заспаниот јунак е мошне популарен и меѓу современите Македонци. Така велам, заради искажаното, и ценам популарно, мислење дека ни треба некој како Путин да ги среди купиштата наталожени проблеми и невољи што ете не спопаднале.

Обично херојот е некој јунак со воено или борбено значење. Некој крал кој подзаспал длабоко во пазувите на некоја планина, пештера, заробен времено од некои надприродни простори. Заспаниот Херој најчесто е претставен како пастир, како силен човек со долга брада и коса, што укажува на долгото време поминато под планината. Заспаниот Херој го чека точно предодредениот сончев зрак да падне на него или пак нешто што ќе го разбуди. И додека во рамнината луѓето се повеќе заглибуваат и тонат во неподносливото живеење, расте  потребата од долгобрадиот јунак со исукан меч кој ќе се симне и ќе ги расчисти сите расипаности, ќе ги врати работите во идеалниот ред.

Интересно е тоа префрлање на одговорноста и задоволување на архетипните потреби со клик лево или клик десно, ма нека се кликне 100 пати за да се фати. Интересна е тоа  наративно искокнување и превртување, џаманско изместувања на нарациите, за да се  добие тап поглед од 14степени. Јас без срам буљам и восприемам. Може ќе одам во планина, но брада нема да пуштам. А мечот, тој веќе некое време ми е исукан

Се качувам на возот на кој ме повика kihuPotru (@Potru). И бидејќи моментално игра Реал Мадрид, јас како страствен навивач набрзина ќе се обидам да напишам еден пост на таа тема и да поканам уште неколкумина да се качат на т.н. воз и да го кажат своето мислење на #danemaseinternet. Имено станува збор за приказната од BBC по повод 20 години постоење на интернетот.

Своето “да немав интернет…“ веќе го кажаа:

• Дарко Булдиоски
• кихуПотру
• Марјан Забрцанец
• Василка Димитровска
• Рибаро

И уште многу други кои не можам да ги најдам моментално, а и многу се за линкување . Да не должам, да не постоеше интернетот:

• Едно што е сигурно, немаше да бидам пред компјутер најрано до 1 часот после полноќ.
• Сигурно немаше да ме читате моментално овде, овде, овде и овде.
• Немаше да бидам тоа што сум сега и што ми е главна опсесија во животот, а за тоа најмногу ми помогна бројната бесплатна, а и не-бесплатна литература која да немав интернет немаше да дојдам до неа.
• Немаше да бидам во тек со случувањата во светот, бидејќи многу ретко се случува да отворам печатен весник и да прочитам нешто во него, а телевизорот го вклучувам единствено за гледање фудбал и тоа само кога играт Реал Мадрид .
• Немаше да запознаам толку прекрасни личности, иако со некои сеуште сме само виртуелни пријатели, а имам доста голема почит кон нив и мислам дека се потполно исти како што се однесуваат и на овој виртуелен свет.
• Немаше да го пишам овој пост.
• … и немаше да ги повикам @ieli, @goranmitev и @dr_virus да напишат што би, ако немале интернет… ?  на својот твитер акаунт користејќи го хеш-тагот #danemaseinternet, блог или fb профил.

Откако видеово ги сврте фејсбук, твитер, блоговите (1,2) и послужи за потсмев кај корисниците, а подоцна се појави на А1, редно е да го архивирам и на мојот блог. Ова е т.н. ”Античкото оро” кое го игра КУД „Никола Карев“, ансамбл од Австралија. За кореографијата и костимографијата имаат чиста десетка. A видеото е интересно за набљудување чисто како антрополошки феномен за некоја магистерска, а богами и докторска дисертација.

А сега погледнете го следното оро одиграно од јапонци. Го сподели своевремено еден мој пријател на фејсбук кој имал можност да претстојува во оваа далечна земја, каде има неколку ансамбли кои го негуваат македонскиот фолклор со огромна страст и почит, просто човек да им подзавиди.

Пошто ако не ме ставиш ТИ,

ќе се ставам самата…

Можеби ќе ви биде забавно да се придружите кон одговарањето на прашањето од насловов, поставено од ББЦ како дел од одбележувањето на 20-годишнината на интернет како Суперсила.

Свои одговори веќе понудија:

• Дарко Булдиоски
• Марјан Забрчанец
• Василка Димитровска
• како и твитерџиите преку хаштагот #да немаше интернет

Би било супер ако и вие објавите пост со вашето видување за тоа како интернет ви го сменил животот.

Планирам извадоци од таквите постови да презентирам преку скорешен напис на Глобал војсис онлајн, па известете ме преку коментар или приватна порака за линкот.

Како дел од приказната по повод 20 години од постоењето на Интернетот, македонскиот сервис на BBC почна да пишува одредени статии во кои се вклучија и некои македонските блогери со свои изјави. Интернетот го смени животот на современата цивилизација во приказна со непознат крај и секој од нас има лична причини како дел од колективната шема поради кои ја користи можеби една од најдобите цивилизациски придобивки. Темата ја иницираше Развигор, ја започна Мите, ја отворија Дарко и Марјан со свои постови, а јас продолжувам во сличен стил:

Да не постоеше интернетот:

1. Немаше никогаш да научам да блогирам а со тоа да ги споделувам јавно моите ставови и размисли за културното наследство и археологијата.
2. Немаше да издадам книга со текстови исклучиво напишани онлајн.
3. Немаше никогаш да ги откријам алатките на новите медиуми како уште едно поле во процесот на детектирање, презентирање и заштита на културното наследство, и со тоа и да имам ефект врз јавното мислење на граѓаните.
4. Немаше никогаш да се појавам на телевизија.
5. Немаше да комуницирам со толкав обем и брзина и да запознаам прекрасни луѓе од кои некои ми станаа лични пријатели или професионални соработници.

Да не постоеше интернетот ќе останев само уште еден обичен археолог во морето на непознати и анемични археолози во Македонија чиј глас воопшто не се слуша, а уште помалку се почитува. Во 2.0 светот, посебно во блогосферата едно од непишаните но најважните правила е интерлинкањето. Па ако веќе го правам ова по сите тертипи, тогаш ги повикувам Окиморон, Гершанина, Џаман, Волан и Букарски да кажат што тие би правеле да го немаше интернетот и како тој им го смени животот.

*     *     *     *