За ова што сакам да го раскажам ме поттикнаа 2 работи.Првата прекрасна,другата сурова.Не,нема да пишувам расказ,ни поезија,ами една обична вистина.

Денес и` е роденден на ќерка ми.И по точно 10 години,уште се сеќавам на секој миг од денот кога се роди.

Ужасни се нашите болници и она што и во денешно време се случува во нив.Посебно таму кај што треба се` да биде “под конец”.Имам две прекрасни деца,всушност како и сите други деца-златни,ама и две лоши искуства.Би сакала и уште едно дете,само незнам дали пак би се осмелила.Не заради себе,животот мој и не ми значи толку.Ама знам како е да се биде без мајка и ако досега илјада пати посакав повеќе да не се разбудам,само во нив наоѓам сила да продолжам.

Се сеќавам толку јасно.Болките почнаа уште пред да зазори.Не беа силни,ама доволни за да знам дека е време.Се плашев и посакував да ме заспијат,да ме стават под нож и ништо да не почувствувам.Џабе не рекле: внимавај што посакуваш,оти може и да ти се исполни.

Во болницата ме примија ужасно нељубезни сестри и откако докторот ме прегледа , ме одведоа во една соба за да чекам бебето да се реши да излезе.Бев сама,на моите не им дозволија да влезат.Ни на маж ми.

На докторот му се брзаше,па ми стави триста чуда за да го натера и бебето да побрза.И добив ужасни болки.Ама ништо не се случуваше.Поминаа десетина часа,или повеќе,кога конечно заклучија дека не ја бива работата и ме пратија право под нож.Одвај се извлечкав до салата за операција.Легнав,ми ја ставија маската и за час се изгубив.

Следно се сеќавам на женски глас кој вика : диши,ајде диши,диши!!! и рака која ме удира по лицето.Не успевав да земам здив и имав чувство дека пропаѓам во густа темница.Не можам ни да ги опишам тие неколку чудно-ужасни мига кога се обидував да го направам тоа што упорно од некаде далеку ми го довикуваа: диши,диши,ајдее,ајдее душо,дишии…Некако ги отворив очите , вдишав и само слушнав: да ти е жива ќерката.И пак се изгубив.Незнам што се случуваше потоа,не се сеќавам.

Ме разбудија ужасни болки,некое време,длабоко во ноќта.Сакав да се помрднам,да се свртам,неможев да видам ни кај сум,ни кој е до мене.Лежев на болнички кревет,а од левата страна имаше прозорец,пребојадисан со бела боја,па не можев да го видам ни небото.

Како низ сон викав дека ме боли,сакав да се свртам,ми се чинеше,во таа темница,како да сум во ковчег пикната.Слушнав плач бебешки од далеку и почнав да плачам.Мислев само на тоа дека некогаш и ќерка ми ќе ги помине истите маки.

Три дена бев во истата соба.Сама ,отсечена од се`,незнаев што се случува.Ни бебето го немав видено.Доаѓаа доктори,сестри,не зборуваа многу и веднаш заминуваа.Најужасно беше што неможев да станам,па доаѓаше чистачката наутро да ме ” среди”.И ме средуваше- со пластично шише од кока-кола,полно со вода.Грозно,одвратно.Се чувствувава како стока,гнасно.

Четвртиот ден ме преместија во нормална соба и конечно ми го донесоа бебето.Бев пресреќна што конечно ми е в раце,ама сепак неможев да разберам како може да е се` толку одвратно на едно такво место: искината постелнина,искршени врати и едно купатило,или да речам шпајз,со една чешма и црево на неа,а вода- ладна,нормално…

Најпосле разбрав и зошто морав под нож.Ми објаснија.Бебето не било правилно свртено,па притискало на ѕидот од утробата,па малку и` натекло главчето,па било малку сино-црвено,ама да не се секирам-нормална работа!

Вториот пат условите беа подобри,начекав,баш тогаш беше пуштен новиот дел на неонатологија.Ама џабе и тоа,оти луѓето беа истите.И пак иста приказна,овој пат малку продолжена и со  еден куп молби и објаснувањ од моја страна дека нешто не чини,оти чувствувам дека утробата ќе ми се распрсне секој миг.Ми се смееја: еее,лесно помина првиот пат,па сакаш и сега друг да ти ја заврши работата…

На крај,конечно пак решија да ме сечат.Арно ама од кога решија па до моментот кога всушност и го направија тоа, минаа уште цели 2 часа,оти нели другата смена да дојди,па анестезиологот е на операција 3 ката подолу,на хирургија,а друг ,нормално,нема.

Помина се` така као што помина,можете само да замислите.Кога по некој ден дојде докторот да ме види,оти бев свесна конечно,само ми рече:

-Еееее,…….,мачна душо,не си била ти за да раѓаш.Имаше силно внатрешно крварење и ако почекавме уште минута,ќе беше фатално,и за тебе и за бебето…

И си замина.Не дека ми се извини,ама ете тоа е.

Жално е што тоа уште се случува.Некој премногу несериозно си ја сфаќа работата.Можеби за нив е само работа или полошо,рутина,ама сепак се работи за нечиј живот,различен од секој друг.И тој нечиј живот, некому,некаде, му значи бескрајно многу.

Јас имав среќа.Да.

Но,што е со тие што ја немаа?

Една мумијата откриена при археолошките ископувања во 2003 година во Кина, која датира од нивното бронзено доба, по пат на форензички испитувања е утврдено дека покрај себе имала едно ќесе полно со листови од билката марихуана. Според археолозите се работи за човек на возраст од 40-50 години кои тие го идентификувале како шаман, а растението како состојка која се користела при неговите ритуали. Мене ова ми звучи прилично логично, со оглед на социјалниот поредок во праисторијата. Чисто онака се прашувам како ли умрел човеков, оти не верувам дека го уапсиле затоа што поседува недозволени супстаници? Или подобро кажано, овие супстанци во тоа време биле прилично пожелни доколку шаманот сакал да ја унапреди својата заедница преку состојбата на поинаква свесност, која пак од друга страна се одразила при содавањето на светската (пред се карпеста) уметност и со текот на годините стана едно поле преку кое се објаснуваат одредени феномени во доцнопалеолитската уметност именувани како ентопти.

Шаманот е лице кое има комбинација на духовната моќ од нашиот матичен доктор, свештеник, волшебник и уметник, поет и психотерапевт. Преку транс или халуциногено искуството тој служи како врска помеѓу овој и духовниот свет. Теоријата која ги вклучува шаманите генерално се базира на неодамнешните студии на африканската карпеста уметност (племето Сан), но таа не може на пример да ја објасни сличноста помеѓу отпечатоците на раце во Европа и Австралија и нефигуративната уметност (т.н ентоптичка), која е базирана пред се на едноставни геометриски форми. Како основа за оваа теорија отсуствува најважното, етнографски записи со кои може да се направи обид да се докаже поврзаноста помеѓу шаманите и палеолитската уметност, допирајќи ја преку тоа нивната духовност и религијата, ако воопшто може да стане збор за религија во палеолитот.

Со оглед на тоа што поголемиот дел од оваа уметност (се мисли пред се на доцнопалеолитската, но тука спаѓаат и подоцнежните периоди) исполува комплексни социјални и уметнички карактеристики, се покажала потребата од нејзина интерпретација. А желбата за интерпретација на ова поле е прилично моќна и веќе еден век се кршат научните копја која од теориите ќе надвладее. Во летото 1988 година, во престижното списание Current Archaeology излезе написот ‘The signs of all times‘. Авторите David Lewis-Williams и Tomas Dowson предложија еден нов модел за интерптретација на оваа уметност, кој на почетокот беше примен со голема скепска. Сега веќе поголем дел од научниот свет се сложува со теоријата за примена на невропсихолошкиот модел во интерпретација на доцнопалеолитската уметност. Но за David Lewis-Williams, ентоптите, племето Сан, халуциногените дејствија и состојбата на поинаква свесност при содавањето на уметноста можеби во некоја друга прилика.

Ние немаме шамани, ама имаме фармери чија процедура за апсењето поради поседување на лековити халуциногени супстанци се случи за помалку од 24 часа, а притоа забораваме дека ентоптички феномени создадени при поинаква свесност се покажале како патеводителка за добробит на целото човештво и благодарение на нив се толкуваат почетоците на уметноста. Но ова е веројатно тип(к)олошка грешка. Cannabis s(T)ativa во Македонија? Ох, значи мора да се многу мртви, да ги повикаме на помош археолозите!

Анси, а не си? Сепак се е само оптичка илузија. 

Не постои човек кој не почувствувал/а тага, жал, болка. Не постои човек кој заради тага, жал, болка – не пуштил солза, не се расплакал … (повеќе..)

Стојан  заедно со Веса, одвечер го набрале грозјето ,,Kардинал,,  гроздаци ,, Око да ти види!,,.  Исто ко  жолтата што со сласт ја тегнеше, така ги тегнел кајбите некој саат подоцна на пазартот во Прилеп пред мугри, додека радиото  од ренолчето трештело оро невестинско.

Стојане , му викнале, рано-рано ја качи невестата…

-Ја качив, не ќе чувам мома, рекол, подрипнувала жолтата во него. Мераклиски се оближувал.  Веса до него мрмкала. Како пазарот се отвoрал, така умот на Петре се затвoрал, цврцајќи од ракијата.

Колку грозјето? –  прашувале прилепчани.

-Не го продавам, р’жел по нив, племето ваше прилепско, за без пари сакате…манџии прилепски! Врескал.  Веца до него трепкала со очите. Сите се си продале и лајната ги продале, од Стојан  алтаните останале. Нему  умот  зaтворен. Се растурал пазарот и  ете пазарџии, мрзи,  што одвечер пазарат, ред се сторил пред нив. Стојан  турал, Веса вагала. Ништо не останало.  Аирлија!  рекол пазаров беше , тоа оти невестата таман ја качив сабајлево, а мори Весич! , ја тресел Веса по рамена и малку подолу, уште малу подолу, шмукнувајќи ја со  устата  голтката последнa, кога Веса капната му кажала колку зеле.

Умот на  Стојан затворен сето време.

Од многу затворено, го фатило падавица, па едно утро исто така пред мугри, некое време потоа, по итно го однеле на доктор, главата му ја отвориле, умот му го виделе, малку го поместиле, оставајќи му на главата  една црта ко резне од лубеница.

Не пијам, велел. Само на невести помислувам, а одма трпки по умов ми одат, за тоа пусто качување.  Многу ме радува тоа качувањето,вака сега наместен. Ама џабе трпките, џабе умот наместен. Невестите по кои се јазеше, веќе не му подмавнувале  со раката да се докачи до таму. Страв му било, потшепнувале од резнето ко лубеница, така качен да не му падне в раце и сета течност да се разлие баш таму кај што не треба, па кој ќе се правда допрва си мислеле, за качувањето. Од Стојан сексот, само Стојан останал, сосема на крајот само на Веса, од немајкаде, пцуејќи, да му го наврам на резнето,  да му го наврам и на доктурите, ногу сум наапан! Ногу да го ебам!

Конопът (Cannabis) е растение от отдел покритосеменни. Обикновено се отглежда заради здравите си влакна, високата скорост на растеж и мазнините в семената. От някои сортове коноп (канабис) може да се добива и марихуана. (повеќе..)

Морбидна антипушачка кампања.

1

ВИД: Конференција

ИНДУСТРИЈА: Граѓанско општество

ОРГАНИЗИРАНО ОД: Агенција за иселеништво

ЛОКАЦИЈА: Клуб на пратеници, Скопје

ДАТА: 20.7.2010 ГОД.

ВРЕМЕ: 9.00 ЧАСОТ

ТЕМА: Агенцијата за иселеништво организира прва годишна конференција на иселеничките организации.

______________

ВИД: Прес конференција

ИНДУСТРИЈА: Образование

ОРГАНИЗИРАНО ОД: Министерство за образование и наука

ЛОКАЦИЈА: Министерство за образование и наука, Скопје

ДАТА: 20.7.2010 ГОД.

ВРЕМЕ: 11.00 ЧАСОТ

ТЕМА: Министерот за образование и наука Никола Тодоров ќе одржи прес конференција на која ќе го промовира проектот „2010“.

______________

ВИД: Прес конференција

ИНДУСТРИЈА: Здравство

ОРГАНИЗИРАНО ОД: Фонд за здравствено осигурување

ЛОКАЦИЈА: сала за состаноци на ФЗОМ, Скопје

ДАТА: 20.7.2010 ГОД.

ВРЕМЕ: 11.30 ЧАСОТ

ТЕМА: Прес конференција на Фондот за здравствено осигурување во врска со донесувањето на новиот правилник за остварување на правото за биомедицинско потпомогнато оплодување – Ин витро.

______________

ВИД: Концерт

ИНДУСТРИЈА: Култура

ОРГАНИЗИРАНО ОД: Пламенка Трајковска квартет

ЛОКАЦИЈА: Завод и Музеј/концертна сала, Битола

ДАТА: 20.7.2010 ГОД.

ВРЕМЕ: 20.30 ЧАСОТ

ТЕМА: Концерт на класична музика – Пламенка Трајковска квартет.

______________

ПРЕВЗЕМЕНО ОД МИА

Во 2003, американскиот претседател Џорџ Буш,го лансираше PEPFAR ,како проект на најголемо залагање на некоја нација во борба против една единствена болест-СИДАта.

Во првите 5 години PEPFAR се фокусираше на воспоставување на обемни програми за мерки на превенција,нега и лекување.Наводно е постигнат голем успех во превенција на ширење на ХИВ вирусот.Во својата прва фаза PEPFAR финансираше лекување на 2 милиони луѓе и нега на повеќе од  10 милиони.

Минатиот четврток неколку организации како TAC (Treatment Action Campaign ) протестираа против одлуката на Барак Обама да ги скрати значително средствата  на финансирање на PEPFAR.Членовите на  TAC велат: “Европските влади и САД ги предаваат своите заложби за помош во финансирањето на лечењето на ХИВ во најсиромашните земји на светот„.

“Ќе маршираме пред американскиот конзулат во Јоханезбург за да го освестиме американскиот претседател Барак Обама за смртта која ќе биде резултат за неговите политики„ .

Уау.

Дали во услови на глобална криза се штеди прво на болните од ХИВ-СИДА ?

Звучи сурово?

Можеби ХИВ вирусот решил да се повлече?

Доколку до сега не сте се соочиле со дилемата дали навистина ХИВ вирусот го предизвикува тн СИДА- AIDS( Acquired_immunodeficiency_syndrome ), во превод Стекнат синдром на недостаток на имунитет ,дали броевите (проектирани и релни) на носители на ХИВ се користат за парични и политички добивки,зошто лековите лекување на овој синдром (AZT  ) се  фатални и на крај-дали воопшто ХИВ вирусот постои,погледнете ги следните видеа.

Дали приказната за ХИВ/СИДА во следните неколку години ќе добие ново објаснување или противниците на идејата дека ХИВ и СИДАта се поврзани се бетер од противниците на Холокаустот и Еволуцијата заедно???

Една од моите сајбер пријателки сподели едно свое размислување. Еве што напиша:

„На предавање за справување со стресот, една од темите беше врската помеѓу умот и телот. Предавачот, главниот психијатар на Станфорд, меѓу другото рече дека една од најдобрите работи кои мажот може да ги направи за своето здравје е да се ожени со жената која ја сака, додека пак една од најдобрите работи кои жената може да ги направи за своето здравје, е да го негува другарството со своите најдобри другарки. На почеток, сите се насмеавме, но предавачот беше многу сериозен.

Жените меѓу себе се поврзуваат на поинаков начин и со тоа создаваар еден систем на подршка со кој си помагаат меѓу себе полесно да се справат со стресот и со потешкотиите низ кои поминуваат во животот.

Физички гледано, ова „женско дружење„ помага да се произведе уште повеќе сератонин – неуротрансмитер кој помага да се справиме со депресијата и кој создава едно општо чувство кое прави да се чувствуваме добро. Жените си ги споделуваат чувствата, додека пак мажите најчесто се дружат меѓу себе заради некаква активност. Тие ретко меѓу себе разговараат за своите чувства. Работа? Да. Спорт? Да. Автомобили? Да. Риба? Да. Но, чувства? Ретко.

А жените тоа го прават постојано. Ние си ја отвораме душата пред нашите другарки, а тоа е очигледно многу добро за нашето здравје. Времето поминато со нашите другарки е многу битно за општото здравје, исто како што е битна и физичката активност.

Постои тенденција да се мисли дека кога правиме некоја физичка активност, како што е аеробик, џогирање, фитнес, дека тоа е добро за нашето тело, а кога само муабетиме и „пиеме кафе„ со другарките е губење време.

Неточно.

Всушност, неможноста да се создаде и одржува едно квалитетно и вистинско другарство е опасно за нашето здравје исто како и пушењето.

Затоа, секогаш кога мислите дека денгубите со другарките, честитајте си себе си заради тоа што правите нешто добро за вашето здравје. Ние сме навистина многу, многу среќни.“

Во денешно време постојат научни студии за се’ и сешто, но конечно некој го кажал тоа што го знаев со години.

Затоа, нека биде овој пост здравица за моите другарки и жени во мојот живот.

Некои работи ти ги оставаат да ги завршиш и готово.

Нема одлагање. Цимолење. Забушантите по природа црвите ги јадат. Всушност сите ги јадат црвите, ај да не се залажувам. Настанале многу пред нас и долго по нас.  Се  бараат очигледни причини за настанокот , за се’, па и за еден црв  на пример. Ужас од прости прашања. Исто и од сложени. На умереност најретко наидувам, значи постојано сум возбудена. Зависно само под кој агол и што ме преокупира во моменот, влажност  или хистерија до кршење, пак,  на пример. И едното и другото се бучни дејанија, само со  различна звуковна фрекфенција и бои на тонот. Во позадина ко да ми шумоли бран. Ми се причинува. Тоа е зуењето на оваа машина со типки, а така ми се плива. Вода.

Сакам да лебдам над површината на водата. Во денови ко овој.